ஏன் பேய்ப்படங்களைப் பார்க்கிறோம்?

டிமாண்டி காலனி, அரண்மனை, காஞ்சனா, தில்லுக்குத் துட்டு போன்ற பேய்ப்படங்கள் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் எடுக்கப்படுகின்றன? சற்றேறக்குறைய ஒரே மாதிரியான கதைக்களம் என்றாலும், அவற்றுக்கு ஏன் எப்போதும் மினிமம் கேரண்டி எனப்படும் வரவேற்பு கிடைத்துவிடுகிறது?

ஓர் இருட்டு அறை, மெல்லத் தொடங்கும் அழுத்தமான இசை திடுமென வீரியமாகிறது, திடீரெனத் திரையில் தோன்றும் ஒரு விசித்திர உருவம்—இதைக்கண்டு நாம் கூட்டமாக அலறுகிறோம், கண்களை மூடிக்கொள்கிறோம், ஆனாலும் மீண்டும் மீண்டும் இத்தகைய திரைப்படங்களைப் பார்க்கத் திரையரங்கிற்கு ஓடுகிறோம். ’பயம்’ என்பது ஓர் எதிர்மறை உணர்வு என்றாலும், அதை ஏன் நாம் அனுபவிக்க ஆசைப்படுகிறோம்? மனித மனம் ஏன் பயத்தை ரசிக்கிறது? அதன் பின்னணியில் உள்ள உளவியல்தான் என்ன?

பாதுகாப்பான ஆபத்து (The Safe Threat)

ஹாரர் சினிமாக்களை நாம் விரும்புவதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், பயம் எனும் உணர்வை அனுபவிக்க ஆசைப்படும் நம் ஆழ்மன விருப்பம்தான். ஆனால், அதற்காக நிஜமான ஆபத்தைத் தேடி நாம் போகமுடியாது. ஒரு 'கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சூழலில்' (Controlled Environment) பய உணர்வு நமக்குக் கிடைத்தால் சிறப்பு. அதைத்தான் ஹாரர் சினிமாக்கள் செய்கின்றன. நிஜ வாழ்க்கையில் ஒரு புலியிடம் சிக்கினால் ஏற்படும் பயம் மரணத்தில் முடியலாம்; ஆனால், ஒரு பேய் படத்தைப் பார்க்கும்போது ஏற்படும் பயம் ஒரு சிலிர்ப்பைத் (Thrill) தரக்கூடிய 'சாகசப் பயணம்' போன்றது மட்டுமே. இந்த ஆபத்து பொய்யானதுதான், நாம் உண்மையில் பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம் என்ற உணர்வே நம்மை அந்தப் பயத்தை அனுபவிக்கத் தூண்டுகிறது.

ரசாயன மாற்றங்கள் (The Adrenaline Rush)

திகில் மற்றும் சிலிர்ப்பூட்டும் காட்சிகளைப் பார்க்கும்போது நமது உடல் 'போராடு அல்லது தப்பியோடு' (Fight or Escape) என்ற நிலைக்குச் செல்கிறது. அந்தத் தருணத்தில் மூளையில் அட்ரினலின் (Adrenaline), டோபமைன் (Dopamine) மற்றும் எண்டோர்பின் (Endorphin) போன்ற ரசாயனங்கள் அதிக அளவில் சுரக்கின்றன. இது உடலுக்கு ஒருவிதமான உற்சாகத்தையும், கிளர்ச்சியையும் (High) தருகிறது. படம் முடிந்து வெளியே வரும்போது, அந்தப் பதற்றம் தணிந்து ஒரு மிகப்பெரிய 'நிம்மதி உணர்வு' (Catharsis) ஏற்படும். இந்த உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் பெறவே மக்கள் திகில் படங்களை விரும்புகின்றனர்.

இருண்ட ஆசைகளும் ஆழ்மனப் பயமும்

சிக்மண்ட் பிராய்டு போன்ற உளவியலாளர்களின் கூற்றுப்படி, மனிதர்களுக்குள் அடக்கி வைக்கப்பட்ட சில இருண்ட எண்ணங்கள் அல்லது அச்சங்கள் இருக்கும். சமூகக் கட்டுப்பாடுகளால் நாம் இயல்பு வாழ்வில் வெளிப்படுத்த முடியாத உணர்ச்சிகளை, ஹாரர் படங்களில் வரும் அரக்கர்களோ அல்லது ஆவிகளோ பிரதிபலிக்கின்றன. நமது ஆழ்மனப் பயங்களுக்குத் திரையில் ஒரு வடிவம் கிடைக்கும்போது, அதை எதிர்கொள்வது எளிதாகிறது.

ஒலி மற்றும் காட்சி உத்திகள்

ஒரு ஹாரர் படத்தின் வெற்றி 50% அதன் ஒலியில்தான் இருக்கிறது. மனிதக் காதுகளால் கேட்க முடியாத, ஆனால் உணரக்கூடிய 'இன்ஃப்ராசவுண்ட்' (Infrasound) எனப்படும் மிகக் குறைந்த அதிர்வெண் கொண்ட சத்தங்களை இயக்குநர்கள் பயன்படுத்துகின்றனர். இது பார்வையாளர்களுக்கு ஒருவிதமான சங்கடத்தையும் (Discomfort) படபடப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது. மேலும், திடீரென வரும் 'ஜம்ப் ஸ்கேர்' (Jump Scare) காட்சிகள் நமது நரம்பு மண்டலத்தைச் சட்டெனத் தூண்டிவிட்டு திகிலை ஏற்படுத்துகின்றன.

சமூகப் பயங்களின் வடிகால்

ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் வரும் ஹாரர் படங்கள் அந்தச் சமூகத்தின் கூட்டுப் பயத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றன. உதாரணமாக, போர்க்காலங்களில் மனித உருமாற்றப் படங்களும், தொற்றுநோய் காலங்களில் 'ஜாம்பி' (Zombie) படங்களும் அதிகம் உருவாவது தற்செயலானது அல்ல. நமது சமூகத்தின் உள்மனச்சிக்கல்களைப் பேய்களாகவும், அரக்கர்களாகவும் உருவகப்படுத்திப் பார்ப்பது மனிதர்களுக்கு ஒரு வடிகாலாக அமைகிறது.

தமிழ் ஹாரர் சினிமாக்கள் பெரும்பாலும், இந்தப் பயத்தோடு கூட குடும்பம், செண்டிமெண்ட்ஸ், பழிவாங்கும் உணர்வு, நகைச்சுவை போன்ற பிற தீம்களையும் மையமாகக் கொண்டிருக்கின்றன. அதனால், பயத்தைத் தாண்டிய திருப்தியையும் அவை தருகின்றன. ஹாரர் சினிமாக்கள் நம்மைப் பயமுறுத்துவதற்காக மட்டுமே உருவாக்கப்படுவதல்ல; அது மனிதனின் வேறுபட்ட உணர்ச்சிக் குவியல்களைத் தொட்டுப் பார்க்கும் ஓர் உளவியல் விளையாட்டு. பயத்தைப் பணமாக்கும் இந்த வியாபாரம், மனிதனுக்குத் தன்னைப் பற்றியும் தன் அச்சங்களைப் பற்றியும் புரிந்துகொள்ள ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இருட்டில் அமர்ந்துகொண்டு கூட்டமாகப் பயப்படுவதிலும் ஒரு விசித்திரமான சுகம் இருக்கத்தான் செய்கிறது!